گاهی روش ما اشتباهه

بچه نماز گریز نیست
تربیت دینی فرزندان، مخصوصاً در موضوع نماز، از آن مسائلی است که نمی‌شود با آن برخورد سطحی داشت. قرآن کریم با صراحت می‌فرماید: خانواده خود را به نماز فرمان بده و در این راه صبور باش.  این آیه فقط توصیه به گفتن نیست؛ توصیه به اصرار همراه با حوصله است. یعنی نماز را باید جدی گرفت، اما نه با تندی و رها کردن.

گاهی بعضی پدر و مادرها می‌گویند: «ما گفتیم، گوش نداد، دیگر ولش کردیم.» اما نماز، موضوعی نیست که بتوان از کنارش ساده گذشت. نمی‌شود گفت: «چشمش کور، من گفتم!» نماز داروست؛ دارویی برای روح فرزند. دارویی که اگر درست، به‌موقع و با روش صحیح داده شود، اثرش را خواهد گذاشت.

خیلی وقت‌ها مادرها گلایه می‌کنند که: «بچه ما نسبت به نماز سنگینه.» اما واقعیت این است که در بسیاری از موارد، بچه نسبت به شیوه گفتن ما سنگین شده، نه نسبت به نماز. باید از خودمان بپرسیم: این بچه حرف چه کسی را قبول دارد؟ معلمش؟ دبیرش؟ یک ورزشکار محبوب؟ یک استاد دانشگاه؟ ممکن است ذهن و دل فرزند با پدر و مادر قفل شده باشد، اما با حرف یک الگوی دیگر باز شود. این ضعف نیست؛ هوشمندی تربیتی است که از افراد تأثیرگذار درست استفاده کنیم.

تربیت دینی یعنی شناخت روحیه فرزند، صبر داشتن، الگو بودن و استفاده از زبان مناسب. نماز را نمی‌شود با تحقیر، دعوا و اجبار در دل بچه جا داد؛ اما می‌شود با محبت، استمرار و انتخاب روش درست، آن را به یک نیاز درونی تبدیل کرد.

نکته بسیار مهم اینجاست: اگر فرزندمان درست تربیت شود، تمام نمازها، عبادت‌ها و کارهای خیر او، در پرونده پدر و مادر هم نوشته می‌شود. این یعنی یک سرمایه‌گذاری واقعی؛ سرمایه‌گذاری‌ای که سودش فقط دنیایی نیست، بلکه تا آخرت ادامه دارد.

سرمایه‌گذاری واقعی این نیست که بگوییم چند خانه و مغازه داریم. سرمایه‌گذاری واقعی این است که بتوانیم با افتخار بگوییم:

  فرزندان ما اهل نماز، اهل صلاح و اهل مسیر درست‌اند. 

این سرمایه می‌ماند؛

هم در دنیا، هم برای همیشه.
برگرفته از سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین قرائتی