اثر نماز بر ترک گوشه نشینی و انزوا و راه حل آن با نماز
نویسنده ابراهیم حجازیان زندگی امروزه شهری و اقتضائات آن، افراد را با فشارهای روانی، اجتماعی فراوانی مواجه کرده که موجب به خطر افتادن سلامت روانی شده، سلامت روان گرچه در نگاه نخست، مفهومی روانشناختی است، اما متأثر از مجموعهای ازعوامل زیستی، مذهبی، اجتماعی، فرهنگی میباشد. سبک زندگی و هزینههای گزافش، ذهن افراد را فقط به خودش درگیر کرده و فرصتی برای فکر درباره دیگران را نمیدهد با افزایش مشکلات، برای رهایی از فشار روانی زمینه گوشه نشینی ایجاد میشود در حالیکه آگاهی فرد به حمایت از طرف خانواده و نزدیکان موجب، احساس آرامش میشود. دین به عنوان یک حامی، این فشارها را حذف و یا به حداقل میرساند. دین بعنوان سازماندهنده افکار و باورها نقش مهمی دارد، در آموزههای دین اسلام نشانهای فراوانی از حمایت وجود دارد که مانع از بروز انواع اختلالات روانی و اختلال در عملکردهای اجتماعی میشود که نمود این حمایت در مناسک دینی مثل نماز به چشم میآید مسلمانان با سطح زندگی متفاوت در کنار یکدیگر به نماز میایستند که ارتباط آنان باعث ایجاد مشارکتهای رسمی و غیررسمی شده و دلبستگی اجتماعی را افزایش میدهد، موجب تقویت یا ایجاد روابط و فرصتهای مناسب برای باهم زندگی کردن، باهم کار کردن و باهم بودن را ایجاد میکند، روابط طولانی و عمیق را ممکن ساخته و که با افزایش تعاملات، منجر به توسعه سلامت روانی میشود. هدف از این پژوهش اثر نماز بر ترک گوشه نشینی و انزوا و راه حل آن با نماز است. روش پژوهش حاضر از جهت رویکرد کیفی که به صورت توصیفی- تحلیلی دادهها و با توجه به هدف، روشش بنیادی است. یافتههای بدست آمده حاکیست که با توجه به شکل و محتوای عبادات به خصوص نماز، نشان از تاثیر بسیار شگرفی در همگرایی و تقویت روابط اجتماعی وجود دارد که منجر به حمایت و مشارکت افراد شده و جایی برای انزوا باقی نمیماند.
