ارائه توسط ستاد اقامه نماز
در طول تاریخ، نماز و عبادت خالصانه همواره پناهگاه انسانهای الهی در برابر سختیها و بحرانها بوده است. قرآن کریم نیز مؤمنان را به بهرهگیری از صبر و نماز برای عبور از دشواریها دعوت میکند. در میان اولیای الهی، امام حسین(ع) نمونهای درخشان از این حقیقت است؛ شخصیتی که در تمام مراحل زندگی و بهویژه در قیام عاشورا، نماز را محور حرکت و مهمترین تکیهگاه خود قرار داد.
قیام عاشورا از آغاز تا پایان با یاد خدا و اقامه نماز همراه بود. هنگامی که امام حسین(ع) مدینه را ترک کرد، ابتدا در مسجدالنبی به نماز ایستاد و با پیامبر اکرم(ص) وداع کرد. سپس در مکه نیز مسجدالحرام را پایگاه روشنگری و هدایت مردم قرار داد. آن حضرت پس از اقامه نماز، اهداف قیام و خطر حکومت یزید را برای مردم تبیین میکرد و حرکت خود را بر پایه ارتباط با خداوند استوار ساخت.
در مسیر کربلا نیز برنامههای امام با اوقات نماز تنظیم میشد. هرگاه وقت نماز فرا میرسید، کاروان توقف میکرد و پس از اقامه نماز، امام با یاران و حتی سپاه دشمن سخن میگفت. این رفتار نشان میداد که نماز تنها یک عبادت فردی نیست، بلکه محور نظم، مدیریت و تصمیمگیری در زندگی مؤمنانه است.
یکی از زیباترین جلوههای عشق امام حسین(ع) به نماز در شب عاشورا نمایان شد. هنگامی که دشمن قصد حمله داشت، حضرت از آنان یک شب مهلت خواست تا همراه یارانش به نماز، تلاوت قرآن، دعا و استغفار بپردازد. آن حضرت صریحاً فرمود که نماز و راز و نیاز با پروردگار را دوست دارد. این سخن نشان میدهد که حتی در حساسترین لحظات تاریخ نیز پیوند با خدا برای امام در اولویت قرار داشت.
اوج شکوه نماز در عاشورا، نماز ظهر عاشوراست. در حالی که باران تیر از سوی دشمن فرود میآمد، امام حسین(ع) و یارانش نماز را در اول وقت اقامه کردند. برخی از یاران با فدا کردن جان خود سپر امام شدند تا این فریضه الهی برپا شود. آنان با خون خویش از نماز پاسداری کردند و نشان دادند که ارزشهای الهی حتی در میدان جنگ نیز نباید فراموش شود.
عاشورا به ما میآموزد که نماز تنها یک تکلیف عبادی نیست؛ بلکه سرچشمه صبر، استقامت، امید و پیروزی است. پیام جاودانه امام حسین(ع) این است که در سختترین شرایط نیز نباید ارتباط با خدا را از دست داد؛ زیرا نماز، ستون دین و چراغ راه انسان در همه فراز و نشیبهای زندگی است.
