ارائه توسط ستاد اقامه نماز
نگذار برای شنبه
«هر دانشآموزی آنقدر درس نخواند تا از مدرسه اخراجش کردند!» این جمله شاید در نگاه اول شوخی به نظر برسد، اما پشت آن یک حقیقت مهم وجود دارد؛ خیلی از شکستها نه به خاطر نداشتن توانایی، بلکه به دلیل عقب انداختن کارها اتفاق میافتد. همان جمله معروفی که خیلی از ما بارها تکرار کردهایم: «از شنبه شروع میکنم؛ از شنبه درس میخوانم، از شنبه نماز میخوانم، از شنبه برنامهریزی میکنم.«
اما مشکل اینجاست که گاهی این شنبهها هیچوقت نمیرسند. تنبلی و اهمالکاری باعث میشود کارهای مهم زندگی را مدام به آینده موکول کنیم؛ ساعتها بگذرد، فقط خمیازه بکشیم، زمان را از دست بدهیم و احساس کنیم کنترل زندگی از دستمان خارج شده است. این مسئله بهخصوص در زمانهایی که درسها و فعالیتها غیرحضوری میشود، بیشتر خودش را نشان میدهد؛ چون نظم شخصی و مدیریت زمان اهمیت بیشتری پیدا میکند.
یکی از راههای مهم مقابله با این روحیه، توجه جدی به نماز اول وقت است. نماز فقط یک عبادت روزانه نیست، بلکه تمرینی برای نظم، مسئولیتپذیری و ارزشمند دانستن لحظههای زندگی است. کسی که برای ایستادن در مقابل خداوند برنامه دارد، یاد میگیرد برای دیگر بخشهای زندگی خود نیز برنامه داشته باشد.
آدم زمانی دچار اهمالکاری میشود که خودش را جدی نگیرد و ارزش زمان و تواناییهایش را فراموش کند. نماز به انسان یادآوری میکند که او مخلوق خدا و بنده اوست و جایگاه ارزشمندی دارد؛ بنابراین نباید عمر، فرصتها و استعدادهای خود را بیهدف هدر دهد.
وقتی انسان در نماز میایستد و با خداوند سخن میگوید، در حقیقت به خودش یادآوری میکند که زندگی او هدفمند است و هر لحظه آن ارزش دارد. نماز اول وقت، یک تمرین عملی برای احترام گذاشتن به زمان است؛ اینکه هر کاری جای خودش را داشته باشد و انسان برای رسیدن به اهدافش حرکت کند.
از طرف دیگر، زمانهای نماز میتوانند مانند ستونهای برنامه روزانه باشند. میتوان برنامه زندگی را بر اساس آن تنظیم کرد؛ بعد از نماز صبح چه کاری انجام شود، تا قبل از نماز ظهر چه هدفی دنبال شود، و بعد از نمازهای دیگر چه فعالیتهایی برنامهریزی شود.
اگر میخواهیم با تنبلی و عقب انداختن کارها مقابله کنیم، باید از همین امروز شروع کنیم. نماز اول وقت میتواند یکی از بهترین تمرینها برای ساختن نظم، افزایش اراده و استفاده بهتر از فرصتهای زندگی باشد.
