دوم. مسجد

دومین مکانی که معمولاً فرزندان با آنجا آشنا می‌شوند، مسجد است. اگر مسجدی مطلوب، امام جماعتی عالم و زمان‌شناس و خادم و هیئت امنایی کاردان و مردم‌دار در کنار هم جمع شوند، عاملی بسیار مؤثر در دعوت به نماز فراهم شده است.

عوامل و نکاتی که باعث رونق مسجد و جاذبۀ آن می‌شود عبارتند از:

### همگانی بودن مساجد

از عواملی که جاذبۀ نماز را زیاد می‌کند، آن است که مسجد و برنامه‌های آن در اختیار فرد، طبقه، قشر یا خط سیاسی خاصی نباشد. شاید بتوان از آیه «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِله»[1] استفاده کرد که مساجد برای خداست و نباید پایگاهی برای عده‌ای خاص باشد.

گاهی مردمی‌که به نماز علاقه دارند، به دلیل آنکه احساس می‌کنند یک سلیقۀ خاص بر مسجد حاکم است، نسبت به حضور در مسجد دلسرد می‌شوند. مانند کسی که تشنه است، ولی می‌بیند ظرف آب در دست کسی است که او را دوست ندارد؛ بنابراین حاضر است تشنگی را تحمل کند، ولی آب را از دست او نگیرد.

### نقش مساجد

یکی از راه‌های پر رنگ کردن نقش مساجد در دعوت به نماز، این است که بتوانیم یک‌ سری مشکلات و موانع را در مسجد برطرف و کمبودها را جبران کنیم.

اگر در مساجد ما پزشکی باشد که بیماران اهل مسجد را به طور رایگان درمان کند، صندوقی باشد كه وام بدهد، افراد اهل مسجد به این آیه عمل کنند که قرآن می‌فرماید: «بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْض‏»،[2] یعنی احساس کنیم که همه از همدیگر هستیم، تحصیل‌کردگان و فرهنگیان، کلاس‌های جبرانی برای بچه‌هایی که در درس ضعیف هستند بگذارند و ده‌ها نمونه از این کارها، می‌تواند دعوت عملی به نماز و مسجد باشد و نسل نو، احساس کنند که مسجد، افزون بر ایجاد ارتباط بین آنان و خدا، مكان مناسبی برای حل انواع مشکلات آنان است و تمام ضعف‌های آنها را جبران می‌کند.

قرآن در دعوت انسان‌ها به‌سوی خود می‌فرماید:

اگر شما یاد ما باشید، ما هم به یاد شما هستیم: «فَاذْكُرُونی‏ أَذْكُرْكُم‏»؛[3]

اگر شما به عهد من وفادار باشید، من هم به عهد شما پای‌بندم: «أَوْفُوا بِعَهْدی أُوفِ بِعَهْدِكُم‏»؛[4]

اگر شما اهل نماز باشید، من با شما هستم: «قالَ اللَّهُ إِنِّی مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاة»؛[5]

هر فردی از شما کاری انجام دهد، من آن را ضایع نمی‌کنم: «أَنِّی لا أُضیعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُم‏»؛[6]

اگر شما از من چیزی بخواهید، من پاسخ می‌دهم: «ادْعُونی‏ أَسْتَجِبْ لَكُم‏».[7]

با توجه به این مطالب، نمازگزار احساس می‌کند دقایقی که در نماز است یا به مسجد می‌رود، از دست دادن زمان نیست، بلکه به‌دست آوردن آن است.

[1]. جن: 18.

[2]. آل عمران: 195.

[3]. بقره: 152.

[4]. همان: 40.

[5]. مائده: 12.

[6]. آل عمران: 195.

[7]. غافر: 60.