مصادیق استخفاف و بی‌اهمیتی به نماز

بعضی نماز را نمی‌شناسند؛

بعضی آن را بلد نیستند؛

بعضی شرایط صحیح بودن آن را نمی‌دانند؛

بعضی شرایط قبول شدن نماز را نمی‌دانند؛

بعضی شرایط کمال آن را نمی‌دانند؛

بعضی نماز را در اول وقت نمی‌خوانند؛

بعضی نسبت به نماز فرزندانشان توصیه‌ای ندارند؛

بعضی نسبت به صدای اذان بی‌اعتنا هستند؛

بعضی باعجله می‌خوانند که سجدۀ آنان در روایات، به نوک زدن کلاغ تشبیه شده است؛[1]

بعضی هر چیز دیگر را بر نماز ترجیح می‌دهند (ورزش، فیلم، غذا خوردن، گفتگو، عروسی و...)؛

بعضی اگر در ماشینی نشسته باشند و وسیله‌ای از او به بیرون پرت شود، فریاد می‌زند تا ماشین را متوقف کنند؛ ولی اگر وقت نماز برسد، هیچ‌گونه تحرکی از خود نشان نمی‌دهد!

چه بسیار نمازهایی که به‌علت عروسی‌ها یا عزاداری‌ها، یا رها می‌شود یا به آخر وقت موکول می‌شود!

چه بسیار شهرک‌هایی که همۀ امکانات در آن وجود دارد، جز مسجد!

چه بسیار روحانیانی که پست‌های اداری و رسمی، آنان را از امام جماعت شدن محروم کرده است!

چه بسیار مساجدی که دربشان بسته و متروکه شده‌اند و در آن اقامه نماز جماعت نمی‌شود!

چه بسیار موقوفاتی که برای نماز و مسجد است و در جای خود هزینه نمی‌شود!

چه بسیار هیئت امناهایی که کارایی لازم را ندارند!

چه بسیار مساجدی که امام جماعت جامع الشرایط ندارند!

چه بسیار پروازهایی که از مبدأ تا مقصد، برنامه‌ریزی برای مراعات وقت نماز در آنها صورت نمی‌گیرد!

چه بسیار مراکز اجتماع مردم که نمازخانه‌ای در شأن آنجا ندارند!

تمام این موارد، مصادیق استخفاف نماز است و کسانی که مرتکب این استخفاف شده‌اند و بودجه‌های فرهنگی را در قالب‌های دیگری هزینه می‌کنند، باید در پیشگاه خداوند متعال پاسخ‌گو باشند.

شما قضاوت کنید که تاکنون چند فیلم برای آموزش نماز و اسرار آن ساخته شده است و چقدر فیلم برای آموزش شیرینی‌پزی، طباخی، کارهای دستی و...؟!

فکر نکنم (جز افراد نادر)، کسی بتواند جواب یا عذر قابل قبولی برای این همه استخفاف داشته باشد.

[1]. الكافی، ج‏3، ص268.