خاطره‌ای از شهامت امام خمینی)رح(

بنده خدمت «آیت‌الله بهاء الدینی» رسیدم و گفتم: ما سالمندی امام خمینی را دیده‌ایم؛ آیا شما که از جوانی با ایشان بودید، خاطره‌ای جالب از ایشان دارید؟ ایشان فرمود: امام خمینی(رح) حدود بیست سال داشت که از خمین و اراک برای تحصیل به حوزه علمیۀ قم آمد. در آن زمان که حکومت رضا شاه بود و چادرها را از سر زنان و عمامه‌ها را از سر روحانیون برمی‌داشتند و با تمام مظاهر دینی با قدرت مخالفت می‌کردند، در قم كسی بود که از مهم‌ترین شخصیت‌های آن زمان به شمار می‌آمد و حدود هفتاد و پنج سال سن داشت. یک بار آن شخص حرف بدی بر زبان آورد که در آن اهانت و تضعیف دین بود (البته سخنان نابجا اگر از افراد عادی سر بزد، وظیفه ما کَظم غیظ، برخورد با کرامت، سعۀ صدر و عبور کردن با بزرگواری است؛ اما اگر این کلمات از افراد فرهیخته یا سیاسی و مغرض سر زد، باید به آنان جواب محکم داد). امام با جسارت و جرئتی که داشت، چنان سیلی محكم به‌صورت او زد که عینکش بر زمین افتاد و تکه‌تکه شد.

این جرئت امام در بیست سالگی بود که باعث شد در پیری به بازماندگان رژیم پهلوی بگوید: من تو دهن این دولت می‌زنم، من شاه را خلع می‌کنم!

بدیهی است که مراد ما از جرئت و جسارت، آن جرئت و جسارتی است که همراه با تدبیر و شناخت باشد؛ وگرنه اگر این جسارت در افراد نااهل باشد، جرئت آنان بر گناه خواهد شد.

خاطره‌ای از آزادگی امام خمینی)رح(

نقل شده است که مرحوم «آیت‌الله شهید بهشتی» روزی نزد امام خمینی؟رح؟ رفت و از جسارت طرفداران بنی‌صدر که در آن زمان رئیس جمهور بود، گلایه کرد (آنها با کمال وقاحت می‌گفتند: مرگ بر بهشتی). امام خمینی به ایشان فرمود: اکنون چه صدایی می‌شنوی؟ دکتر بهشتی گفت: علاقه‌مندان شما در حسینیه جماران جمع شده‌اند و برای دیدن شما شعار می‌دهند. امام فرمود: مردم دنیا پشت این دیوار به نفع من شعار دهند یا بر ضد من، در من اثری ندارد!

در یکی از پیام‌های امام خمینی نیز می‌خوانیم: اگر خمینی تنها هم بماند، لحظه‌ای با آمریکا سازش نخواهد کرد.

در اینجا بد نیست توضیح مختصری راجع به خجالت و حیا بیان کنم. بنابر احادیث، حیا و خجالت دو نوع است: گاهی حیا و خجالت برخاسته از عقل است، گاهی نیز حیا و خجالت برخاسته از احمقی است. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): الْحَیَاءُ حَیَاءَانِ حَیَاءُ عَقْلٍ وَ حَیَاءُ حُمْقٍ فَحَیَاءُ الْعَقْلِ هُوَ الْعِلْمُ وَ حَیَاءُ الْحُمْقِ هُوَ الْجَهْلُ.[1]

گاهی انسان بر اساس عقل و تدبیر ساکت می‌شود و برخوردی نمی‌کند؛ که این حیا عاقلانه است؛ مانند اینکه اگر از والدین و دوستان، کلام بدی را شنید یا حرف بدی را دید، از پاسخ دادن و مقابله به مثل حیا می‌کند. ولی سخن ما در آنجاست که حیا و خجالت، از ضعف و زبونی و خودکم‌بینی ناشی می‌شود.

[1]. الكافی (ط ـ الإسلامیة)، ج‏2، ص 106.