3. رها شدن دعوت (دعوت‌های مقطعی)

اگر دعوت‌ها لحظه‌ای باشد و استمرار نداشته باشد اثر خوبی نخواهد داشت. قرآن در كنار سفارش به حق، سفارش به استمرار و پایداری نیز دارد؛ یعنی در كنار: « تَواصَوْا بِالْحَقِّ» می‌فرماید: «وَ تَواصَوْا بِالصَّبْر».[1]

در قرآن آن‌جا كه به والدین سفارش می‌كند كه خاندان خود را به نماز امر كنید سفارش به پایداری نیز می‌كند و می‌فرماید سفارش مستمر را رها نكید: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَیْها».[2]

قرآن دربارۀ‌ لقمان حكیم می‌فرماید: «وَ هُو یَعِظُهُ»[3] یعنی موعظۀ لقمان به فرزندش استمرار داشت. (كلمه یَعِظُ فعل مضارع است و نشانۀ استمرار است).

ضمناً باید بدانیم موعظه در قرآن و روایات، نشانۀ دلسوزی، حیات، تعهد به دین است تا آن‌جا كه گاهی معصومان ؟عهم؟ ما به دیگران می‌گفتند: «ما را موعظه كنید».لذا این‌كه گفته شود زمان موعظه گذشته، حرف صحیحی نیست. موعظه اگر از افراد وارسته همراه با عاطفه و محبت و شیوۀ صحیح باشد، حتماً اثر خودش را فوری یا در دراز مدت خواهد گذشت. ولی اگر همراه با خشونت، تكبر و تحقیر مخاطب باشد، یا بی‌اثر و یا اثر منفی خواهد داشت.

[1]. عصر: 3.

[2]. طه: 132.

[3]. لقمان: 13.