الحمد لله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آل محمد و عجلّ فرجهم

گرچه درباره نماز هزاران کتاب نوشته شده، امّا درونمایه، شیوهها، اصول، قلم و بیانها متفاوت است. اینجانب نیز ـ با اینکه از نماز خود شرمنده هستم ـ کتابهای زیادی را برای سنین گوناگون نوشتهام؛ کتابهایی نظیر:
1. «آشنایی با نماز» برای نوجوانان؛
2. «راز نماز» برای جوانان؛
3. «پرتوی از اسرار نماز» برای دانشجویان؛
4. «تفسیر نماز» برای معلمان و اساتید؛
5. «114 نکته درباره نماز»؛
6. «پیوندهای نماز».
از این میان، دو کتاب اخیر به مسائل جنبی نماز میپردازد و برخی از این کتابها به زبانهای گوناگون ترجمه شده و حتی بعضی به تیراژ میلیونی رسیده است.
به برکت انقلاب اسلامی و خون شهدا، ستاد اقامه نماز تشکیل شد تا محتوای این نوشتهها بهصورت عملی نیز اجرا شوند. اقامه دهها هزار نماز جماعت در مدارس، بدون اجبار دانشآموزان؛ توجه به نماز در ایستگاههای قطار، فرودگاهها، جادهها و مسجدهای بینراهی؛ اقامه نماز در ظهر تاسوعا و عاشورا؛ راهنماییهایی از بیست پیام برگرفته از بیانات مقام معظم رهبری؛ مصوباتی از هیئت دولت و مجلس؛ استفاده از عالمان، شاعران، هنرمندان و تبلیغات بر در و دیوار شهرها؛ اعزام حدود بیست هزار طلبه به مدارس؛ توجه ویژه به نماز در دانشگاهها، پادگانها و وزارتخانهها؛ همچنین ساخت هزاران مسجد در شهرها و روستاها، تنها نمونههایی از کارهایی است که در پی کتابها، نالهها و فریادهای عزیزان دلسوز و خادمان نماز انجام شده است.
علاوه بر اینها، بازاریان و اصناف نیز اقداماتی برای ساخت نمازخانه در ورزشگاههای مختلف داشته و شهرداریها نیز به ساخت مسجد و نمازخانه در پارکها توجه بیشتری داشتهاند.
اما واقعیت این است که هیچ انسانی نباید به راههای رفته خود نگاه کند تا مبادا دچار غرور شود؛ باید به راههای نرفته نگاه کرد تا احساس مسئولیت بیشتری در انسان پدید آید.

نماز مطلوب از نگاه قرآن

نمازی که قرآن از ما می‌خواهد چنین است:

ـ دائمی باشد: «الَّذینَ هُمْ عَلى‏ صَلاتِهِمْ دائِمُونَ»؛[1]

ـ نمازی که از آن حفاظت شود: «وَالَّذینَ هُمْ عَلى‏صَلاتِهِمْ یُحافِظُونَ»؛[2]

ـ نمازی که در آن خشوع باشد: «الَّذینَ هُمْ فی‏صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ»؛[3]

ـ نمازی که بازدارنده از فحشا و منکر باشد: «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‏عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»؛[4]

ـ نمازی که به دلیل ذکرالله بودنش، آرام‌بخش دل‌ها باشد: «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»؛[5]

ـ نمازی که در آن نشاط باشد، نه کسالت: «وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى»؛[6]

ـ نمازی که نسبت به آن، فرزندان و خانواده فراموش نشوند: «وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاة»؛[7]

ـ نمازی که اولویت آن همیشه بر کارهای دیگر رعایت شود؛ حتی در میدان جنگ.[8]

[1]. معارج: 23.

[2]. معارج: 34.

[3]. مؤمنون: 2.

[4]. عنکبوت: 45.

[5]. رعد: 28.

[6]. نساء: 142.

[7]. طه: 132.

[8]. نساء: 102.