امام رضا(ع) و اهمیت نماز

اکنون که این سطرها را می‌نویسم، روز اول ماه مبارک رمضان 1393 شمسی است و من در مدرسه علمیه نواب، در چند متری حرم امام رضا؟ع؟ هستم. دو روایت از اولویت دادن امام رضا؟ع؟ نسبت به نماز به ذهنم آمد که بیان می‌کنم:

یکم. امام حسن عسکری؟ع؟ مشغول نوشتن بود؛ همین‌که صدای اذان بلند شد، قلم را به زمین گذاشت و حاضر نشد حتی با نوشتن چند کلمه، نامه را تمام کند![1]

دوم. امام رضا(ع) جلسه مهمی با رهبر صابئین داشت. بحث به اینجا رسید که او گفت: «فَقَدْ رَقَّ قَلْبِی»؛ یعنی: الان دل من برای پذیرفتن حرف امام؟ع؟ نرم شد. در این هنگام صدای اذان بلند شد. امام؟ع؟ فرمود: اول نماز، بعد گفتگو. امام؟ع؟ با این حرکت ثابت کرد اهمیت نماز از مهم‌ترین جلسات تاریخی هم بالاتر است و به هنگام نماز، حتی این جلسات نیز باید تعطیل شود.[2]

[1].عَنْ أَبِي هَاشِمٍ‏ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي مُحَمَّدٍ ؟ع؟ وَ كَانَ يَكْتُبُ كِتَاباً فَحَانَ وَقْتُ الصَّلَاةِ الْأُولَى فَوَضَعَ الْكِتَابَ مِنْ يَدِهِ وَ قَامَ؟ع؟ إِلَى الصَّلَاة (عیون المعجزات ص 134).

[2]. توحید صدوق، ص435.